W szczytowym okresie (początek lat 20.) ruch liczył dziesiątki tysięcy członków, lecz już w drugiej połowie dekady stracił masowy charakter i przekształcił się w sieć małych grup propagandowych. Znaczące były także grupy w Holandii (Grupa Międzynarodowych Komunistów – GIK), Włoszech, Bułgarii, a później również w USA i Wielkiej Brytanii.
W USA Paul Mattick – działacz i teoretyk – redagował pismo „International Council Correspondence” (później „Living Marxism, New Essays”), a w Wielkiej Brytanii działała Anti-Parliamentary Communist Federation.
W czasie II wojny światowej Anton Pannekoek napisał jedno z najważniejszych dzieł nurtu – De arbeidersraden (tłum. Rady Robotnicze), będące syntetycznym wykładem idei komunizmu rad.
Dziedzictwo i wpływy Mimo osłabienia organizacyjnego, idee komunizmu rad wywarły istotny wpływ na różne nurty komunizmu wolnościowego, w tym na Socialisme ou Barbarie, Międzynarodówkę Sytuacjonistów czy współczesne grupy anarchistyczno-komunistyczne.
Niektórzy lewicowi krytycy określają ten nurt pejoratywnie mianem radziści (councilists), zarzucając mu fetyszyzację