W nasadowej części endofallusa widoczny jest Y-kształtny element. Pociągłe i cienkie paramery są co najmniej tak długie jak płat środkowy.
Ekologia i występowanie Owady te zasiedlają jaskinie, kotły erozyjne, opuszczone kopalnie i inne siedliska podziemne. Znajdywane są na rzędnych od 300 do ponad 2000 m n.p.m., także w piętrze alpejskim.
Rodzaj palearktyczny, południowoeuropejski. Większość gatunków to endemity Słowenii. Niektóre znane są z południowej Austrii, północno-wschodnich Włoch i północno-zachodniej Chorwacji.
Taksonomia Takson ten wprowadził w 1878 roku Elzéar Abeille de Perrin poprzez wydzielenie do nowego rodzaju gatunku Adelops milleri. Współcześnie w rodzaju tym klasyfikuje się 23 opisane gatunki:
Aphaobius ajdae Giachino, 2023 Aphaobius alphonsi Müller, 1914 Aphaobius angusticollis Bognolo et Vailati, 2010 Aphaobius brevicornis Mandl, 1940 Aphaobius forojulensis Müller, 1931 Aphaobius fortesculptus Müller, 1925 Aphaobius grottoloi Vailati, 2004 Aphaobius haraldi Faille, Ribera et Fresneda, 2016 Aphaobius heydeni Reitter, 1885 Aphaobius ljubnicensis Müller, 1914 Aphaobius kahleni Bognolo et Vailati, 2010 Aphaobius kaplai Bognolo et Vailati, 2010 Aphaobius knirschi Müller, 1913 Aphaobius kofleri Bognolo et Vailati, 2010 Aphaobius kraussi Müller, 1910