Od japońskiej inwazji na Mandżurię w 1931 roku, a następnie pierwszego japońskiego ataku na Szanghaj w 1932 roku, między Chinami a Japonią toczyły się niemal nieustanne walki prowadzone bez oficjalnego wypowiedzenia wojny. Konflikty te zaostrzyły się w lipcu 1937 roku, kiedy incydent na moście Marco Polo zapoczątkował pełnoskalową inwazję Japończyków. Szanghaj był największym i najbardziej międzynarodowym miastem Chin, zajmując wówczas pozycję piątego co do wielkości miasta na świecie. Znany jako „Perła Orientu” i „Paryż Wschodu”, był głównym centrum handlowym i największym portem Chin. Uparty opór Chińczyków w Szanghaju miał na celu powstrzymanie japońskiego natarcia, dając chińskiemu rządowi niezbędny czas na przeniesienie kluczowych gałęzi przemysłu w głąb kraju, a jednocześnie starając się pozyskać przychylne mocarstwa zachodnie dla sprawy chińskiej. Podczas zaciętej, trzymiesięcznej bitwy siły Chin i Japonii walczyły w centrum Szanghaju, na przedmieściach i w okolicznych miasteczkach oraz na plażach rzeki Jangcy i Zatoki Hangzhou, gdzie Japończycy przeprowadzili desanty morskie.