Charakterystyka Jaskinia na Kečovských lúkach jest jaskinią pochodzenia fluwiokrasowego, ale obecnie nie przepływa przez nią żaden ciek wodny. Tworzy ją system korytarzy i sal, często stosunkowo niskich, zarówno pochodzenia freatycznego jak i uwarunkowanych tektonicznie. Jest niemal pewne, że stosunkowo blisko jej dna znajduje się aktywny system hydrologiczny, który obecnie odwadnia depresję Kečovskich Łąk. Rozpoczyna się głęboką na 16 m studnią, pokonywaną zjazdem na linie, na dnie której znajduje się dopiero otwór do właściwego systemu jaskiniowego w postaci wąskiej, stromo opadającej szczeliny. W tym miejscu przejście czasami bywało zasypywane rumoszem skalnym i błotem, co m.in. doprowadziło w 2003 r. do śmierci nietoperzy, zimujących w jaskini. Dlatego obecnie w tym miejscu zamontowane jest zabezpieczenie w postaci stalowej rury dużej średnicy, zapobiegające zawaleniu otworu. Poprzez serię wąskich szczelin, niskich korytarzy i mniejszych komór docieramy do newralgicznego punktu jaskini – pierwszego półsyfonu. Za nim, w Šikmej sieni (Krzywej Sali) na szczególną uwagę zasługują drobne heliktyty kalcytowe. W Bivakovej chodbe (Korytarzu Biwakowym) grotołazi biwakowali podczas szczegółowej eksploracji i mapowania jaskini w 1986 roku. Pestrá chodba (Kolorowy korytarz) jest naprawdę kolorowa.