Po agresji sowieckiej na Polskę ewakuował się do Rumunii i potem do Budapesztu, gdzie koordynował ewakuację lotników przez Węgry do Francji. Później sam przedostał się do Francji i pracował w Sztabie Inspektoratu Lotnictwa w Paryżu. W styczniu 1940 został wysłany do Wielkiej Brytanii, gdzie został kierownikiem wyszkolenia w Centrum Lotnictwa Polskiego w Eastchurch, a w czerwcu 1940 komendantem Centrum Wyszkolenia Ziemnego w Blackpool. Za pracę szkoleniową i wkład w budowę polskich dywizjonów lotniczych w Wielkiej Brytanii został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Imperium BrytyjskiegoInstytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie: A.11.E/3, s. 159..
W październiku 1941 został oficerem łącznikowym przy brytyjskim Dowództwie Wyszkolenia w Powietrzu (Flying Training Command). W kwietniu 1943 został komendantem Wyższej Szkoły Lotniczej, którą dowodził do stycznia 1944, po czym na własną prośbę przeszedł kurs pilotażu RAF i od listopada 1944 do kwietnia 1945 latał bojowo jako pilot w Dywizjonie 301. W jednostce tej odbył 14 lotów operacyjnych o łącznym czasie trwania 105 godzin.