W ramach SRT Krzewiński objął kierownictwo Referatu Lekarsko-Badawczego, któremu przewodził do wybuchu II wojny światowej. Pod koniec 1938 odbył kurs doszkalający oficerów sztabowych w CWSan. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 6. lokatą w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy.
„Zastrzyki Krzewińskiego” Referat Lekarsko-Badawczy zajmował się badaniami nad stosowaniem technik manipulacyjnych, ekspertyzą grafologiczną i fizjonomiczną oraz narkoanalizą, w tym badaniem i wytwarzaniem substancji służących łamaniu oporu osób przesłuchiwanych. Referat wytwarzał tzw. „zastrzyki Krzewińskiego”, mające pełnić funkcję serum prawdy. Krzewiński był twórcą substancji używanej w zastrzykach i początkowo osobiście je wykonywał. Zastrzyki te stosowano w latach 1935-1939 podczas przesłuchań osób podejrzanych o szpiegostwo i dywersję. Według prof. Jana Widackiego „zastrzyki Krzewińskiego” cieszyły się popularnością wśród oficerów kontrwywiadu. Ich stosowanie udokumentowano między innymi w Samodzielnych Referatach Informacyjnych Dowództw Okręgów Korpusu w Brześciu nad Bugiem, Grodnie, Poznaniu oraz Toruniu. Liczba wykonanych zastrzyków oraz osób przesłuchiwanych z użyciem środków farmakologicznych nie jest znana. Zastrzyk podano m.in.