W akcie zemsty za przechodzenie wiernych jednego z nich do społeczności ewangelicznej doszło do podpalenia stodoły należącej do członka grupy.
Po ukonstytuowaniu się tu samodzielnego zboru jego pierwszym pastorem został Mikołaj Michaliszyn. W powołano również Michała Sawrona i Józefa Michaliszyna na stanowiska diakonów. W 1972 rozpoczęto prowadzenie comiesięcznych nabożeństw niedzielnych w mieszkaniu jednej z wiernych na terenie Lubska oraz nabożeństw tygodniowych, które miały miejsce w mieszkaniu pastora przy ul. Wiosny Ludów w Lubsku. Działalność ewangelizacyjna prowadzona była przez Mikołaja Michaliszyna pośród jego współpracowników w Lubskich Zakładach Przemysłu Wełnianego „Luwena”, z których część doświadczyła nawrócenia i przyłączyła się do zboru.
W 1977 podjęta została decyzja o budowie domu modlitwy zlokalizowanego przy ul. Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1980 obiekt został otwarty po trwających trzy lata pracach. Uroczystość jego uruchomienia miała miejsce podczas trwającego tu zjazdu młodzieżowego. Od tego momentu nabożeństwa rozpoczęto prowadzić wyłącznie w Lubsku. Zaczęły się one tu odbywać regularnie w każdą niedzielę i zgromadzają od tej pory także wiernych zamieszkałych poza miastem. W 1981 przełożonym zboru został Tadeusz Szpakowski.