W tym samym czasie, po lewej stronie, Buffys opuścili linię wyjściową i posuwali się naprzód ze szwadronem czołgów na niższych północnych zboczach wzgórza oraz z innym szwadronem wspierającym ich na głównej osi natarcia.
Czołgi Churchill zjechały wąwozem między Dżebel el Ahmera a Dżebel Rhar i wraz z Buffs pojawiły się na północno-zachodnich zboczach; czołgi w zadziwiający sposób pokonały strome południowe stoki. Dzięki współpracy czołgów i piechoty, wróg został zaatakowany jednoczesnym ogniem z moździerzy i broni ręcznej. Czołgi dotarły następnie do krawędzi obrony, eliminując zaskoczone niemieckie punkty oporu jeden po drugim za pomocą karabinów maszynowych Besa i armat 6-funtowych. Czołg dowodzony przez sierż. O’Hare jako pierwszy dotarł na szczyt, przedzierając się przez stanowisko dowodzenia nieprzyjaciela i biorąc 50 jeńców; trzy kolejne czołgi podążyły za nim, kończąc swój niezwykły marsz, pokonując zbocza tak strome, że miejscami ich nachylenie wynosiło 1:3. Reszta pułku dotarła na miejsce i wraz z Buffs eliminowała kolejne punkty oporu i odcinała drogi ucieczki, kończąc zdobywanie wzgórza Longstop do godziny 11:00, kiedy bitwa dobiegła końca.