Puchiumazus lanceifolius – gatunek roślin z rodziny Mazaceae reprezentujący monotypowy rodzaj Puchiumazus. Jest endemitem środkowych Chin (Hubei, Syczuan i Chongqing). Rośnie w zimozielonych lasach liściastych na obszarach górskich na rzędnych 600–1250 m n.p.m. Odkryty i opisany został w końcu XIX wieku, po czym na 130 lat zaginął. Ponownie odkryto jego populacje w 2020 roku.
Morfologia Pokrój Roślina zielna, bylina, z mięsistymi, białawymi rozłogami. Łodygi wzniesione, nierozgałęzione, osiągające do 30 cm wysokości. Młode łodygi są niewyraźnie czterokanciaste i krótko omszone, starsze są wyraźnie czterokanciaste i nagie. Liście Naprzeciwległe, rozmieszczone wzdłuż łodygi, bardzo krótkoogonkowe do siedzących. Blaszki wąskolancetowate o długości do 8,5 cm i szerokości do ok. 1 cm. Z wierzchu zielone i omszone, od spodu jasnozielone i nagie. Brzeg blaszki piłkowany w części wierzchołkowej, która jest zaostrzona. Kwiaty Wyrastają luźno zebrane w szczytowe grono. Osadzone na szypułkach 4–7 mm, wspartych drobnymi wąskolancetowatymi lub równowąskimi przysadkami. Kielich zrosłodziałkowy, z 5 ząbkami trójkątnymi do lancetowatych, lejkowaty. Korona kwiatu dwuwargowa, kremowożółta, z czerwonawą gardzielą;