Służy jako model i w uchwyconym na obrazie momencie odpoczywa od pozowania pod nieobecność malarza. Trzyma w ręce prosty rysunek nabazgrany przez siebie. Siedzi na miejscu przeznaczonym dla malarza. Za nim znajduje się płótno, do którego pozuje, a obok niego naniesiona jest ledwo dostrzegalna karykatura autora.
Vítor Silva interpretuje ten obraz jako parodię akademickiego nauczania malarstwa (przedstawienie postaci chłopca) i zwraca uwagę na nowoczesny aspekt dekonstrukcji samego aktu malowania (bazgroły w ręku chłopca).
Dzieło można odbierać jako rodzaj artystycznego manifestu, gdyż młody artysta posłał swój obraz do swoich mentorów, a model zajmujący miejsce malarza i oczekujący w niepewności na odbiór swojego dzieła może stanowić projekcję sytuacji samego artysty na modela, a także stanowić podwójną autokarykaturę. Scena ma radosny wydźwięk i może wzbudzać w widzu nadzieję na przyszłość.
Przypisy
Kategoria:Obrazy w portugalskich kolekcjach Kategoria:Obrazy portugalskich malarzy Kategoria:Portrety rodzajowe