Jego jednostka nie uczestniczyła w wojnie francusko-austriackiej, gdyż miała tłumić ewentualne rozruchy jakich spodziewano się po wprowadzeniu mobilizacji. W 1865 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy 2. Pułku Dragonów, a rok później, po awansie na pułkownika (niem. Oberst) objął nad nim dowództwo. Na jego czele uczestniczył w bitwie pod Sadową. Po zakończeniu wojny prusko-austriackiej został komendantem 13. Pułku Dargonów i pozostawał nim do 1871 roku, kiedy objął zwierzchnictwo nad 2. Brygadą Piechoty. Następnie, po awansie na generała majora (niem.Generalmajor) dowodził kolejno 1. Brygadą Piechoty i 54. Brygadą Piechoty. W 1876 roku, po otrzymaniu stopnia marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant) i powierzono mu dowództwo nad 27. Dywizją Piechoty w Krakowie. W 1882 roku otrzymał stanowisko komendanta wojskowego miasta Kraków, a rok później objął dowództwo nad stacjonującym w nim 1. Korpusem. W 1888 roku awansował na generała kawalerii i otrzymał pod swoje rozkazy 11. Korpus, mający swoją siedzibę we Lwowie. W 1895 roku został mianowany jednym z trzech Generalnych Inspektorów Sił Zbrojnych (niem. General-Truppen-Inspektoren), którym pozostawał do swojej śmierci w 1904 roku, również do swojej śmierci pozostawał szefem 90. Pułku Piechoty.