Latem 1923 roku szacowano, że pomoc udzielona Rosji przez Stany Zjednoczone stanowiła ponad dwukrotność całkowitej pomocy udzielonej jej przez wszystkie inne organizacje zagraniczne razem wzięte. Europejskie agencje koordynowane przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża również karmiły dwa miliony ludzi dziennie, a Międzynarodowa Unia Ratowania Dzieci karmiła nawet 375 000 osób. Operacja była niebezpieczna, ponieważ kilku pracowników zmarło na cholerę, i nie obyło się bez krytyki, w tym londyńskiego dziennika „Daily Express”, który najpierw zaprzeczał powadze głodu, a następnie argumentował, że pieniądze lepiej byłoby wydać w Wielkiej Brytanii.

thumb|Zdjęcia Nansena na pocztówkach miały na celu podniesienie świadomości na temat głodu W latach 1922 i 1923, gdy głód był nadal powszechny, a Amerykańska Administracja Pomocy nadal dostarczała wsparcie do Rosji, rząd radziecki eksportował zboże, aby zebrać fundusze na rozwój przemysłu, co poważnie zagroziło dalszej pomocy z Zachodu. Rząd radziecki nalegał, aby w przypadku zawieszenia pomocy, Amerykańska Administracja Pomocy zorganizowała dla nich pożyczkę zagraniczną w wysokości około 10 mln dolarów (według wartości z 1923 roku); organizacja nie była w stanie tego zrobić i kontynuowała eksport żywności, którego wielkość była większa niż radzieckie zboże sprzedawane za granicą.