Jednak latem 1921 roku, gdy głód osiągnął nieznane w dotychczasowej historii rozmiary, Lenin wraz z pisarzem Maksimem Gorkim zaapelowali w liście otwartym do „wszystkich uczciwych Europejczyków i Amerykanów” o „udzielenie chleba i lekarstw”. W liście do wszystkich narodów z 13 lipca 1921 roku Gorki opisał nieurodzaj, który doprowadził jego ojczyznę na skraj głodu. Hoover natychmiast odpowiedział na wezwanie, a w stolicy Łotwy, Rydze, rozpoczęły się negocjacje z rosyjskim rządem. Akcją europejską kierował słynny norweski badacz Arktyki Fridtjof Nansen za pośrednictwem Międzynarodowego Komitetu Pomocy Rosji.
Amerykańska Administracja Pomocy kierowana przez Hoovera dystrybuowała pomoc żywnościową w całej Europie już od 1914 roku. Po inwazji Niemiec na Belgię w 1914 roku, Hoover powołał Belgijski Komitet Pomocy, aby złagodzić zniszczenia i głód wywołane przez wojnę. Wraz z upływem lat I wojny światowej organizacja rozrosła się, a następnie rozpoczęła działalność w północnej Francji i pomagała Francuzom oraz Niemcom w latach 1914–1919. W latach 1920 i 1921 Amerykańska Administracja Pomocy dostarczała jeden posiłek dziennie 3,2 miliona dzieci w Finlandii, Estonii, różnych regionach Rosji, na Łotwie, Litwie, w Polsce, na Ukrainie, w Czechosłowacji, Austrii, na Węgrzech i w Armenii.