W stanach zapalnych, zakażeniach oraz chorobach przewlekłych (np. przewlekła choroba nerek, nowotwory, choroby autoimmunologiczne), poziom hepcydyny wzrasta. Skutkuje to ograniczeniem biodostępności żelaza i rozwinięciem tzw. niedokrwistości chorób przewlekłych (ACD – ).
Znaczenie dla terapii żelazem sukrosomalnym Tradycyjne preparaty żelaza, takie jak siarczan żelaza, są wchłaniane głównie przez transporter DMT1, którego aktywność podlega pośredniej regulacji przez hepcydynę. Podwyższony poziom hepcydyny może znacząco ograniczać skuteczność suplementacji. Żelazo sukrosomalne dzięki swojej strukturze może być wchłaniane niezależnie od ferroportyny i DMT1, co zwiększa jego skuteczność w stanach podwyższonej hepcydyny.
Wpływ diety na wchłanianie żelaza sukrosomalnego Wchłanianie żelaza z przewodu pokarmowego może być istotnie modulowane przez składniki diety. W przypadku tradycyjnych soli żelaza (np. siarczanu żelaza), obecność inhibitorów takich jak:
fityniany (np. zboża, rośliny strączkowe), polifenole (np. herbata, kawa), wapń niektóre białka mleczne
może znacząco ograniczać biodostępność żelaza.