Stanowisko to pełnił do wybuchu wojny prusko-francuskiej w 1859 roku. Został wówczas generałem majorem (niem. Generalmajor) i powierzono mu dowództwo nad brygadą kawalerii w dywizji FZM Ludwiga von Benedeka. Dzięki jego inicjatywie w bitwie pod Sollferino udało się Austriakom unikąć większych strat, za co został odznaczony Orderem Korony Żelaznej II klasy. W kolejnych latach pełnił funkcję oficjalnego reprezentanta cesarza Franciszka Józefa na Serbskich Kongresach Narodowych w Karłowicach. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej został adiutantem FZM Karla von Thun und Hohenstein. Na tym stanowisku uczestniczył w bitwie pod Sadową i dowodził osłoną przeprawy nad Dunajem, co uniemożliwiło Prusakom zdobycie Bratysławy. Po zakończeniu konfliktu i awansie na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant) dowodził kolejno 1. Dywizją Piechoty w Wiedniu, 8. Dywizją Piechoty w Innsbrucku, ostatecznie obejmując stanowisko dowódcy obrony narodowej w Tyrolu. W 1874 roku objął tymczasowo stanowisko dowódcy 6. Korpusu w Koszycach, by w tym samym roku, w stopniu generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) zostać generałem głównodowodzącym w Brnie. Jeszcze w tym samym roku mianowano go dowódcą 8.