Getto w Radzyminie – żydowskie getto utworzone przez Niemców w grudniu 1940 roku w Radzyminie. Początkowo znajdowało się w obrębie ulic Stary Rynek, Zduńskiej, Reymonta i Warszawskiej (obecnie Jana Pawła II), w listopadzie 1941 roku zmniejszono jego obszar do obrębu ulic Stary Rynek (południowa pierzeja), Weteranów, Reymonta i Warszawskiej.
Historia Pod koniec 1940 roku niemiecki starosta powiatu warszawskiego ziemskiego Hermann Rupprecht, zarządził utworzenie getta w Radzyminie, które miało objąć również 60 rodzin żydowskich z getta w Wołominie. Pomimo szczupłości bazy lokalowej, getto zostało utworzone do 25 grudnia 1940 roku. Żydzi otrzymali nakaz noszenia na rękawie opaski z Gwiazdą Dawida i wprowadzono godzinę policyjną od godziny 19:00. Mimo trudnych warunków, większość ludzi prowadziła stosunkowo normalne życie.
W getcie funkcjonowała utworzona wcześniej Rada Żydowska (Judenrat), która miała pomagać w realizacji niemieckich zarządzeń, w tym w ściąganiu grzywien. Na czele Judenratu stał początkowo Dawid Israelski, a pod koniec 1941 roku Meir Winterman. Żydzi byli zmuszani do pracy przymusowej i wysyłani do pracy przy budowie i utwardzaniu ulic, melioracji, pracy w lasach i na torfowiskach.