Zasłużył się jako propagator i organizator nauczania hematologii w makroregionie łódzkim. W 1995 utworzył Klinikę Hematologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, której był pierwszym kierownikiem (1995–1997). Był określany w środowisku jako ojciec łódzkiej hematologii. W 1997 r. przeszedł na emeryturę.
Kariera naukowa Uzyskał kolejno tytuły: doktora nauk medycznych (1964), doktora habilitowanego (1981) oraz profesora (1990). W latach 1958–1959 jako stypendysta Fundacji Rockefellera pracował pod kierunkiem prof. Williama Dameshka na Uniwersytecie w Bostonie, co zapoczątkowało jego wieloletnie zainteresowanie hematologią. Do jego zainteresowań naukowych należały głównie: choroby krwi, optymalizacja leczenia układowych chorób krwi, badanie kardiotoksyczności cytostatyków oraz analiza czynników prognostycznych w chorobach układowych krwi i niedokrwistości aplastycznej.