Antoni Wilk (ur. 31 maja 1888 w Skaratkach, zm. 4 grudnia 1980 w Łodzi) – polski konserwator zabytków.
Życiorys
Młodość Jako dziecko pracował w gospodarstwie rolnym oraz (od 1901 r.) terminował u szewca w Łowiczu. Uzyskał świadectwo czeladnika szewskiego (1905). W 1909 r. został powołany do wojska rosyjskiego. Służył w V Pułku Syberyjskim w Nikolskim Usuryjsku w kompanii rzemieślniczej. W kolejnych latach służył również w Smoleńsku, Wilnie i Kownie. W latach 1915-1918 przebywał w niewoli niemieckiej. Był więźniem obozu w Czersku, skąd został przydzielony do pracy w fabryce okrętów w Schichan.
Praca zawodowa Został zwolniony w 1918 r., lecz z braku środków finansowych na podróż pozostał na miejscu. Ponownie został zatrzymany przez Niemców i skierowany do robót przymusowych w okolicach Elbląga. W pierwszych latach pracował w zawodzie szewca. W 1929 r. został skierowany do Miejskiego Muzeum w Elblągu, gdzie w okresach letnich pomagał w wykopaliskach archeologicznych, a w okresach zimowych pełnił funkcję laboranta. Pracował m. in. pod kierunkiem profesora Brunona Ehrlicha, zdobywając doświadczenie w opiece nad zbiorami muzealnymi. Był pracownikiem muzeum w Elblągu do lutego 1945 r.