Powierzchnia w stanie wilgotnym często bardzo lepka, niehigrofaniczna, ale sporadycznie nakrapiana, zwykle o kolorze od kremowego do płowożółtego, czasami żółtawego, a nawet ochrowego, żółtobrązowego lub gliniastego w środku, ale potem blednie w kierunku brzegu, który jest zawsze bardzo blady, co najwyżej jasnożółty. Blaszki Od wykrojonych do przyrośniętych, gęste (blaszek pełnych od 60 do 110, liczne blaszeczki), o maksymalnej szerokości 2,5–9 mm, początkowo kremowe lub brązowe, później o kolorze umbrowym do sepiowego. Krawędzie strzępiaste, jaśniejsze od powierzchni blaszki. Na brzegu blaszki zwykle występują widoczne gołym okiem kropelki. Trzon Trzon o wysokości 22–130 mm, i grubości 3–13 mm, u podstawy do 20 mm, centralny, cylindryczny, często maczugowaty i czasami bulwiasty, początkowo pełny, z wiekiem pusty. Powierzchnia biała lub łuskowata, czasami, ale nie zawsze pod wpływem dotyku lub z wiekiem odbarwiająca się od podstawy, sucha, zwykle silnie kłaczkowata, szczególnie w kierunku wierzchołka, ale oprószona. Resztek osłony brak. Miąższ Dość gruby, kremowy lub jasnobrązowy. Zapach rzodkwi.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Włośnianka ochrowobiała · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.