Władze polskie oficjalnie zakazały działalności „Płastu” na swoim terytorium 21 września 1930 roku. Pomimo tego, obóz na górze Sokił funkcjonował aż do 1939 roku, ale już jako miejsce letnich obozów wychowawczych dla młodzieży, a nie jako placówka płastowa. Obecnie ukraińscy płastuni ponownie organizują obozy w pobliżu uroczyska Podlute, kontynuując tradycję.
Odbudowa rezydencji 250px|mały|prawo|Kędrowi pałaty w latach 1928–1929 rr. W latach 30. XX w. metropolita Andrzej Szeptycki zainicjował odbudowę rezydencji. Do budowy użyto lokalnego drewna — świerku. Wyjątkiem była duża weranda, którą rzemieślnicy wykonali z cedru jako niespodziewany prezent dla metropolity. Czyn ten był szczególnie znaczący, ponieważ sam Szeptycki nigdy nie zgodziłby się wydawać środków na własny komfort.
W 1936 r. czasopismo „Diło” pisało o odnowionej rezydencji: „Pałac wygląda jak złota bombonierka i już wita w swoich progach swego Ukochanego Gościa, który przyjechał choć trochę odpocząć po nieznośnych trudach”.
W uroczysku polował także austriacki hrabia . Dzierżawił on tereny łowieckie, położone wokół „Kędrowych pałat”.