Niespokojne, tułacze życie zaprowadziło go do Lipska, Drezna i Wiednia. Następnie udał się do Badenii (Löffingen, Fryburg) jako prywatny nauczyciel oraz do domu alzackiego pastora. Tam również nie zagrzał długo miejsca i z pomocą przyjaciela, poety Ferdinanda Freiligratha, przeniósł się do Stuttgartu jako prywatny nauczyciel historii i literatury. Wykłady literackie, polityczne i historyczne, które wygłaszał w stolicy Wirtembergii, przyniosły mu duże uznanie. Pomimo małżeństwa ze Szwabką, Sehring początkowo osiedlił się w południowo-zachodnich Niemczech i powrócił do swojej ojczyzny, Prus Wschodnich, w 1850 roku. Po pobytach w Królewcu, Kłajpedzie i Elblągu, osiadł w Braniewie.

W połowie lat 60. XIX wieku wyjechał do Badenii. Jego wykłady w Karlsruhe Museum Society przyniosły mu uznanie i w konsekwencji posadę nauczyciela historii i literatury w prywatnym instytucie Adelheid Friedländer. Stanowisko to utrzymał przez 20 lat, do siedemdziesiątego roku życia. Nadal pisał. W jego twórczości dominują deklaracje patriotyczne i zainteresowanie Cesarstwem Niemieckim we wszystkich jego aspektach. Z okazji 70.