Przeniósł się potem ponownie do stolicy, gdzie aż do przejścia na emeryturę w 1972 pracował w redakcji wspominanego pisma Bisaya. Zmarł 28 marca 1984 w rodzinnej miejscowości.
Jako poeta zadebiutował w 1930, w czasopiśmie Cebu Advertiser. W 1931 natomiast na łamach pisma Nasud wydrukowano pierwsze opowiadanie jego autorstwa. Przez krytykę ceniony za krótkie formy prozatorskie. W ciągu swej trwającej kilka dekad kariery literackiej opublikował niemal 100 opowiadań oraz liczne artykuły prasowe. Wśród jego najistotniejszych prac wymienia się Ug Gianod Ako (1937), Paingon sa Bag-ong Kalibutan (1947) i Ang Hunsoy Sungsongan Usab (1954). W twórczości Navarry pojawiają się zwyczajni ludzie z jego rodzinnych okolic, ukazani na tle życiowych trudności, wojen czy uwikłani w rozmaite zmysłowe doznania. Kreślone jego piórem postacie są bardzo realistyczne, pełne emocji i uczuć, a jednocześnie odmalowane bogatym, wielowarstwowym językiem. Uznawany jest za ojca współczesnych krótkich form prozatorskich w języku cebuańskim. Określa się go niekiedy mianem cebuańskiego Ernesta Hemingwaya. Wyniósł znaczący wkład w integrację macierzystego środowiska literackiego. Był jednym ze współzałożycieli powstałego w 1956 Lubas sa Dagang Bisaya, największego stowarzyszenia pisarzy tworzących po cebuańsku.
Przypisy
Kategoria:Filipińscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1984