W latach 1975–1980 pracowała dla WHO jako ekspertka opieki zdrowotnej w Biurze Regionalnym Afryki w Nigerii w prowincji Sokoto. Przygotowywała zespół nauczycieli dla szkół medycznych w Nigerii, opracowała skrypt dla pracowników służby zdrowia skierowany do kręgów zawodowych w Ghanie i Nigerii. Nadzorowała szkoły i placówki medyczne w terenie, miała udział we wdrażaniu, ocenie i modyfikacjach programów nauczania. Rozpoczęła szkolenia dla tradycyjnych położnych.
W 1983 objęła stanowisko konsultantki WHO w Laosie, gdzie doradzała tamtejszemu ministerstwu zdrowia. Współtworzyła i miała udział we wprowadzaniu projektu kształcenia kadr medycznych. Szkoliła nauczycieli, prowadziła warsztaty dla studentów, zorganizowała bibliotekę, opracowała skrypt z pielęgniarstwa społecznego, prowadziła grupy międzynarodowe. Po powrocie do kraju w 1989 pracowała w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. W roku akademickim 1999/2000 przeszła na emeryturę.
Byłą członkinią m.in.: Polskiego Czerwonego Krzyża, Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego, Polskiego Towarzystwa Higienicznego, Polskiego Towarzystwa Socjologicznego Sekcja Medycyny Społecznej, Intenational Help Age, Health Foundation, Fundacji Sue Ryder.
Jej mężem był Henryk Ginalski, inżynier. Matka dwóch synów.