Pisarz marzy o podróży do Grecji. Może to być podróż konno po stromych górskich ścieżkach i przez zarośla. Wędrowiec jedzie na przedzie ze swoim przewodnikiem. Koń niesie bagaże, namiot i żywność. Do ochrony jest kilku żołnierzy. Śpią w namiocie, jedzą pilaw (według autora przyrządza się go z mięsa kury, ryżu i curry). Wokół tylko dzika przyroda. Następnego dnia przeprawiają się przez rzekę. Za trudy zostają nagrodzeni opowieścią helleńskiego pasterza.
Pasterska chata jest z gliny, ale odrzwia ma z marmurowych kolumn znalezionych na miejscu. Jej dach został upleciony z oleandrów i gałęzi wawrzynu. Są to okolice Delf. Widoczny jest Parnas. Wodę mają z górskiego strumienia. W chacie pali się ogień, a w popiele matka piecze chleb i śpiewa zakazane przez Turków pieśni.
Ojciec wraca ranny spod Lepanto, przyprowadza małą sierotę, Anastazję, która zostaje siostrą opowiadającego. Razem bawią się, piją wodę ze strumienia i zasypiają pod liśćmi wawrzynu, nie wiedząc jeszcze, co to ból okupowanego narodu.
Trzej Frankończycy przybywają z turecką eskortą i rozbijają namioty obok chaty. Poznają okolicę, wchodzą na Parnas. Pieczą jagnięta, piją mocne wino. Jeden z obcych portretuje chłopca i jego siostrę Anastazję.