W późniejszej literaturze komunistycznej, powołując się na szeroki udział ludności cywilnej w demonstracjach, strajkach i akcjach zbrojnych, zamach stanu nazywano „powstaniem ludowym”, a także „rewolucją socjalistyczną” – jako punkt zwrotny w polityce i początek radykalnych reform socjalistycznych w Bułgarii. Według niektórych źródeł, termin „powstanie ludowe” był używany do 1971 roku, a „rewolucja socjalistyczna” – do rozpoczęcia dekomunizacji w 1989 roku.
Po 10 listopada 1989 roku wydarzenie to w Bułgarii najczęściej określa się mianem zamachu stanu, którego celem było przejęcie władzy, choć zapoczątkował on serię radykalnych zmian, które doprowadziły do ustanowienia w kraju długotrwałego reżimu totalitarnego.
Tło Wiosną 1944 roku Związek Radziecki wystosował do Bułgarii żądanie otwarcia konsulatów w Ruse i Burgas, co wywołało kryzys polityczny. Utworzenie nowego rządu powierzono Iwanowi Bagrianowowi, który cieszył się opinią polityka niezwiązanego z Niemcami. Planował on przywrócenie rządów konstytucji i zerwanie sojuszu z III Rzeszą, uzyskując poparcie Bułgarskiej Partii Robotniczej i radzieckiego ambasadora Aleksandra Ławryszczewa. W skład rządu początkowo wszedł komunista Donczo Kostow.