thumb|Tratwa Carleya w muzeum. Widoczna podłoga na siatce, opadająca pod pierścień tratwy. thumb|Przekrój konstrukcji tratwy Carleya thumb|Większa i mniejsza tratwa Carleya umocowana na boku wieży artyleryjskiej krążownika USS „Chicago”. Wewnątrz widoczne puszki z zaopatrzeniem dla rozbitków. Tratwa Carleya (ang. Carley float) – rodzaj niezatapialnej tratwy ratunkowej, powszechnie stosowanej na statkach, zwłaszcza okrętach wojennych, w czasie I i II wojnie światowej. Odporne na uszkodzenia, łatwe do montażu na okręcie i do spuszczenia na wodę, były popularnym środkiem ratunkowym. Ich najpoważniejszą wadą było to, że nie zapewniały żadnej ochrony ratowanym, przez co wielu z nich zginęło np. na skutek hipotermii.

Tratwę tę skonstruował Horace S. Carley, który uzyskał na nią patent w 1903 roku. Tratwy ratunkowe Carleya pierwotnie produkowało przedsiębiorstwo Carley Life Float Company w w stanie Massachusetts na potrzeby Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i innych krajów, w tym dla Royal Navy, która przyjęła je oficjalnie na wyposażenie w 1915 roku.