Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Wieluniu – kościół będący częścią klasztoru Franciszkanów. Jeden z zabytkowych kościołów w mieście.
Historia Zakonnicy reguły św. Franciszka zostali sprowadzeniu do Wielunia w 1629 roku Fundatorami położonego poza murami miejskimi klasztoru i kościoła byli Marcin Wierusz Kowalski, Paweł Niewęgłowski, Franciszek Frakstyn i Paweł Nieroda, prace budowlane zakończyły się w 1634 roku. W 1655 roku Szwedzi splądrowali zespół klasztorny. W 1683 roku dzięki syndykowi apostolskiemu Mikołajowi Wierzchlejskiemu sklepienie nawy zostało ozdobione polichromiami. W latach 1756–60 został zmieniony wystrój wnętrza kościoła na rokokowy. Około 1760 roku doszło do katastrofy budowlanej – wybiło źródło, którego wody podmyły fundamenty świątyni, co doprowadziło do zawalenia się fasady. Podczas odbudowy w 1763 roku według projektu Piotra Szymańskiego z Warszawy świątynia została wydłużona o ponad 5,5 metra usadawiając nowobudowaną część na 157 olszowych palach. Z tego czasu pochodzą oprócz zachowanego frontonu świątyni także kruchta i chór. Po tej odbudowie, w 1766 roku kruchta od nawy została oddzielona misternie kutą żelazną kratą, którą w latach 70. ubiegłego wieku podzielono, część przekazując do klasztoru w Złoczewie, a część umieszczając w kaplicy bocznej w kościele Bożego Ciała.