W pieśniach Wschodu brzmi pieśń słowicza o ptasiej miłości do krzewu róży. Pod platanami niedaleko Smyrny widać rosnący krzew różany. To dla róży słowik śpiewa serenadę. Róża jednak milczy i pochyla się nad kamieniami. Jest przecież różą z grobu Homera i nie może rozkwitać dla zwykłego słowika. Ptak „zaśpiewuje się na śmierć”.
Pasterz wielbłądów znajduje martwego ptaka i grzebie go przy grobie Homera. Róża drży na wietrze i śni o pielgrzymach odwiedzających grób poety. Poeta z północy zrywa różę, wkłada ją do księgi i zabiera w rodzinne strony. Róża więdnie z żalu i tęsknoty. Nagle zostaje zbudzona ze snu.
Przybywa Europejczyk, tak jak go widziała we śnie, zrywa różę, całuje i zabiera ze sobą do swojej ojczyzny na północy. Poeta wkłada ją między stronice swojego wydania Iliady. Gdy otwiera epos mówi: To róża z grobu Homera.
Przypisy
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1842