W trakcie II wojny światowej (wielka wojna ojczyźniana) pracowała w jednym z regionalnych komitetów Komsomołu. W wieku 22 lat została szefową lokalnego oddziału Komunistycznej Partii Tadżykistanu. W 1952 roku rozpoczęła studia na Wyższej Szkole Partyjnej KPZR. Po ukończeniu studiów została mianowana przewodniczącą kobiecej frakcji partii. Dwukrotnie została wybrana deputowaną do Rady Najwyższej ZSRR (w wyborach do Rady Najwyższej ZSRR w 1958 roku oraz wyborach do Rady Najwyższej ZSRR w 1962 roku). W Radzie pełniła funkcję przewodniczącej komisji ds. ustawodawstwa. Za jeden z jej najważniejszych sukcesów uważa się doprowadzenie do powstania elektrowni wodnej poprzez zbudowanie Zapory Nureckiej. Zaripowa wystąpiła w Radzie Najwyższej z propozycją rozpoczęcia inwestycji, którą poparł m.in. Przewodniczący Rady Ministrów ZSRR Aleksiej Kosygin. Była członkinią delegacji Rady Najwyższej do Indonezji w 1959 roku.