Bitwa pod Hartmannswillerkopf () – seria starć zbrojnych stoczonych na froncie zachodnim I wojny światowej o kontrolę nad szczytem Hartmannswillerkopf w Alzacji w latach 1914–1916. Szczyt jest piramidalną, skalistą granią w Wogezach, położoną ok. 5 km na północ od Thann, wznoszącą się na wysokość 956 m i górującą nad Równiną Alzacką, doliną Renu i Schwarzwaldem w Niemczech. Hartmanswillerkopf został zdobyty przez armię francuską podczas bitwy pod Miluzą (7–10 i 14–26 sierpnia 1914). Z tego punktu obserwacyjnego można było zobaczyć Miluzę i linię kolejową Miluza – Colmar, a jednocześnie francuska linia kolejowa z Thann do Cernay i Belfort po drugiej stronie była osłonięta przez górę.
Dwie francuskie inwazje i zdobycie Miluzy przez francuski VII Korpus (gen. Louis Bonneau), a następnie Armię Alzacji (gen. Paul Pau), zostały odparte przez niemiecką 7 Armię (gen. Josias von Heeringen). Obie strony ograniczyły wówczas swoje siły w Alzacji, aby wzmocnić armie walczące na ważniejszych odcinkach nad Marną, Aisne i dalej na północ. Przez resztę 1914 i cały 1915 rok obie strony podejmowały sporadyczne próby zdobycia Hartmanswillerkopf.