Bitwa o Lotaryngię – starcie zbrojne stoczone na froncie zachodnim I wojny światowej w dniach 14 sierpnia – 7 września 1914 roku. Armie Francji i Niemiec niemal jednocześnie zakończyły mobilizację – Francuzi zgodnie z Planem XVII, aby przeprowadzić ofensywę przez Lotaryngię i Alzację do serca Niemiec, a Niemcy w myśl Aufmarsch II West, aby przeprowadzić ofensywę na północy przez Luksemburg i Belgię w głąb Francji, uzupełnioną atakami na południu, aby związać walką przeciwnika i uniemożliwić Francuzom przerzucenie wojsk na północ, gdzie istniało dla nich większe zagrożenie.
Tło Belgia thumb|left|Front zachodni, 2 sierpnia 1914 Belgijskie plany wojenne opierały się na założeniu, że inne mocarstwa zagwarantują neutralność Belgii, wypierając najeźdźcę z jej terytorium. Prawdopodobieństwo niemieckiej inwazji nie skłoniło rządu belgijskiego do postrzegania Francji i Wielkiej Brytanii jako potencjalnych sojuszników ani nie zamierzał zrobić nic więcej poza obroną swojej niepodległości. Ententa angielsko-francuska (1904) uświadomiła Belgom, że brytyjskie nastawienie do Belgii uległo zmianie i że będą walczyć o obronę niepodległości Belgii. Belgijski Sztab Generalny został utworzony w 1910 roku, ale jego szef gen.