Podczas walki odznaczył się wyjątkową odwagą, a dowodząc 1 plutonem 5 kompanii wykonał dwukrotnie kontratak, osłaniając w ten sposób odwrót pułku, za co po wojnie przyznano mu order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy. Do grudnia 1917 przebywał w obozie jenieckim w guberni Oławskiej. Następnie do stycznia 1918 aktywnie działał w Komitecie Polskim i Związku Legionistów w Moskwie. Tam też pod ps. „Franek” pełnił tymczasowo funkcję komendanta Okręgu Moskiewskiego POW, a 8 grudnia 1918 uciekł z Moskwy.
22 grudnia 1918 zgłosił się we Lwowie do Wojska Polskiego, z przydziałem do 4 pułku piechotyW wykazie oficerów z 1920 r. figuruje jako ppor. piechoty. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W tym czasie pełnił służbę w batalionie wartowniczym nr 3 w Kielcach. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Dowództwie Okręgu Generalnego Lwów, a jego oddziałem macierzystym był 19 pułk piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 470. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu 19 pp. W 1923 pełnił służbę na stanowisku dowódcy II batalionu 19 pp, a w następnym roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza.