Pracował równocześnie w wileńskiej ekspozyturze Prokuratorii Generalnej, początkowo jako aplikant, a od 1930 jako referendarz.

Po wybuchu II wojny światowej jesienią 1939 wyjechał do Lidy, a następnie Baranowicz, pracując jako inspektor szkół zawodowych i kierownik wydziału planowo-finansowego w kuratorium oświaty. Następnie we Lwowie pracował jako ekonomista ds. normowania pracy, kierownik wydziału organizacji pracy w elektrowni oraz planista w kombinacie spożywczym. Po inwazji III Rzeszy zaczął ukrywać swoją tożsamość, przybierał nazwiska Edward Michałowski i Czesław Nowiński, mieszkał kolejno w Zaleszczykach, Krakowie i Warszawie. Pracował jako pomocnik murarski, agent ubezpieczeniowy, rymarz, sekretarz w biurze. Dwukrotnie został zadenuncjowany jako Żyd, jednak udało mu się zbiec i wykupić z rąk granatowej policji. Został ranny w trakcie powstania warszawskiego, trafił do szpitala na Powiślu i następnie do Milanówka, gdzie doczekał nadejścia Armii Czerwonej w styczniu 1945.