W 1949 wszedł w skład komitetu organizacyjnego I Kongresu Nauki Polskiej.
Doprowadził do upaństwowienia i przekształcenia Szkoły Głównej Handlowej w Szkołę Główną Planowania i Statystyki, a także powołania Polskiej Akademii Nauk. Od 30 września 1949 (realnie już kilka tygodni wcześniej) do 30 czerwca 1952 pełnił funkcję rektora SGPiS. Został kierownikiem Katedry Podstaw Marksizmu-Leninizmu oraz Zakładu Materializmu Dialektycznego na tej uczelni. Pośród pracowników uczelni został przyjęty chłodno, jego rządy utrudniał też stan zdrowia, w efekcie czego w lutym 1952 poprosił o przedterminowe zwolnienie ze stanowiska.
Po odejściu z SGPiS został kierownikiem Katedry Materializmu Dialektycznego i Historycznego oraz Zakładu Materializmu Dialektycznego na Wydziale Filozoficzno-Społecznym UW. Od 1954 pracował w Polskiej Akademii Nauk jako szef Katedry Materializmu Dialektycznego i Historycznego, w 1956 włączonej do Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, później kierował Zespołem Metodologii Dialektycznej i Filozoficznych Problemów Nauk Przyrodniczych. W latach 60. kierował Katedrą Filozofii na Akademii Medycznej w Warszawie. Od drugiej połowy lat 50. w pracy naukowej porzucił tematykę prawną i ekonomiczną, zajmując się filozofią przyrody i materializmem dialektycznym.