Początkowo leczył się w szpitalu dywizyjnym, a w czasie ewakuacji polskich oddziałów w pociągu sanitarnym. 10 kwietnia 1920 w porcie Dairen został zaokrętowany na pokład statku „Jarosław”. W trakcie podróży morskiej, po zupełnym wyleczeniu, został przydzielony do Legii Oficerskiej. 1 lipca 1920 przypłynął do Gdańska. Po kilkudniowym urlopie został przydzielony do 1 pułku syberyjskiego, późniejszego 82 pułku piechoty. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca kompanii. 23 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pp w garnizonie Brześć na stanowisku dowódcy batalionu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 282. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1923 dowodził II batalionem. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu. Z dniem 1 maja 1925 został odkomenderowany na cztery miesiące do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ w celu odbycia praktyki poborowej. W październiku 1925 został przydzielony z 82 pp do PKU Miechów na stanowisko I referenta.