IUCN dostrzega konieczność dalszych badań w tej kwestii, podnosząc znaczne podobieństwo morfologiczne ryjonosów. Podgatunek sundaicus opisał zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego w 1937 roku holenderski teriolog Henri Jacob Victor Sody, nadając mu nazwę Helictis orientalis sundaicus. Opis ukazał się w artykule zatytułowanym Uwagi na temat niektórych ssaków z Sumatry, Jawy, Bali, Buru i Nowej Gwinei, opublikowanym w czasopiśmie „Temminckia”. Miejsce typowe to góra Salak, na wysokości 600 m n.p.m., zachodnia Jawa, Indonezja. Holotyp to czaszka i luźne kości (sygnatura RMNH.MAM.33678.a) oraz skóra (sygnatura RMNH.MAM.33678.b) dorosłego samca ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Lejdzie; okaz typowy zebrał w październiku 1931 roku Abdul Samat.
Obecnie wyróżnia się 2 podgatunki: mianowicie podgatunek orientalis opisany przez Horsfielda w 1821 i podgatunek sundaicus autorstwa Sody, 1937.
Etymologia Melogale: ‘borsuk’;