Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pułku piechoty w garnizonie Brześć. W 1921 był przydzielony do Dowództwa Syberyjskiej Dywizji Piechoty. W styczniu 1922 został „wysunięty” przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego do awansu na kapitana. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1229. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 15 lipca 1924, jako kandydat na kurs 1924/26 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, został odkomenderowany na trzy miesiące do 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie, w celu odbycia ćwiczeń praktycznych. 1 listopada 1924, po złożeniu egzaminu wstępnego „z dobrym postępem”, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1924/26. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Biura Ogólno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 22. lokatą. Z dniem 15 września 1930 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy batalionu.