Podczas transportu zapalniki były przechowywane osobno, zabezpieczone korkami przeciwpyłowymi. Dopiero przed użyciem bojowym instalowano je w granatach Stielhandgranate 24 i wyposażano w spłonkę saperską Sprengkapsel nr. 8.
Zasada działania Mechanizm zapalnika opierał się na druciku ciernym umieszczonym w masie tarciowej. Drucik cierny, wykonany z materiału o odpowiednich właściwościach abrazyjnych, był osadzony w specjalnie przygotowanej masie tarciowej zawierającej składniki pirotechniczne.
Po odkręceniu zakrętki zabezpieczającej u podstawy granatu należało pociągnąć za koralik, co powodowało wyrwanie drutu z zapalnika i tym samym wywołanie reakcji spalania. Reakcja ta aktywowała ścieżkę prochową w środkowym segmencie, która zapewniała około 4 sekundowe opóźnienie zapłonu, a następnie detonowała spłonkę saperską Sprengkapsel nr. 8.
Spłonka stanowiła element inicjujący dla głównego ładunku wybuchowego w granacie Stielhandgranate 24, który zawierał 165 g trotylu (TNT), określanego w niemieckiej nomenklaturze wojskowej jako Füllpulver 02.
Przypisy
Kategoria:Zapalniki