torfowisko Karaska jest jednym z największych w Polsce torfowisk wysokich typu kontynentalnego i największym na Nizinach Środkowopolskich. Torfowisko wraz z otaczającymi je borami bagiennymi położone jest w rozległym zagłębieniu wytopiskowym zamkniętym dwoma pasami wydm śródlądowych. Różnice wysokości względnej w granicach obszaru nie przekraczają 4 metrów, otaczające zaś torfowisko wały wydmowe wybijają się 15–17 m ponad jego powierzchnię. Piaski sandrowe stanowiące podłoże mineralne torfowiska mają miąższość 9–16 m. Na nich zalegają osady organiczne o grubości 0,75–8 m; wśród nich najstarsze są osady jeziorne, tj. gytie (glonowo-ilaste, glonowe, glonowo-wapienne), następnie torfy niskie i przejściowe, torfy wysokie wełniankowo-mszarne i wreszcie torfy sfagnowo-kępowe. Od lat 50. XX wieku najmocniej wyniesiona część torfowiska jest przemysłowo eksploatowana. Na części torfowiska znajdującej się w granicach obszaru Natura 2000 nadal trwają procesy torfotwórcze, jednak w efekcie jego przesuszenia są na znacznej powierzchni zaburzone.