Był zdecydowanie przeciwny stosowaniu przymusu podczas przesłuchań, stanowczo ostrzegając współpracowników: „Kto dotknie podejrzanego, wylatuje! Naszą bronią są mózg i nerwy!”.
Co więcej, to Gennat (a nie Robert Ressler) ukuł termin „seryjny morderca” w swoim artykule z 1930 roku „Die Düsseldorfer Sexualverbrechen” poświęconym Peterowi Kürtenowi. W wielu aspektach Gennat wydaje się zaskakująco nowoczesny. Podkreślał znaczenie działań prewencyjnych w porównaniu z samym śledztwem. Świadomy wpływu przestępstw na opinię publiczną oraz roli prasowej w kształtowaniu poglądów, starał się wykorzystywać media dla potrzeb pracy śledczej.
Poza swoim suchym berlińskim humorem oraz licznymi dowcipami i anegdotami krążącymi o jego osobie, Gennata wyróżniała także imponująca tusza (szacowana waga około 120 kg), co w dużej mierze przyczyniło się do uczynienia z niego słynnej postaci – „Wielkiego Faceta z wydziału zabójstw”. Było to związane z jego ogromnym apetytem, w szczególności zamiłowaniem do ciasta agrestowego. Innym jego przezwiskiem było „Budda z Alexanderplatz”, nawiązującym do lokalizacji jego biura.