Na synodzie diecezjalnym w 1726 roku biskup Szembek polecił opracowanie nowego rytuału sprawowania sakramentów, gdyż istniała pilna potrzeba ujednolicenia rytuałów, ponadto w wielu parafiach brakowało ksiąg do liturgii bądź były one znacznie zużyte i nieczytelne. Biskup Szembek powołał, jako znakomitych liturgistów, do tego zadania Franciszka Herra wraz z kanonikiem Kasprem Simonisem. Wspólnie opracowali oni i wydali w 1733 w drukarni Towarzystwa Jezusowego w Braniewie rytuał liturgiczny „Rituale sacramentorum, ac aliarum Ecclesiae ceremoniarum…”. Dzieło, które przygotowali, biskup Szembek kazał przyjąć i stosować w całej diecezji warmińskiej i sambijskiej. Ów Rytuał warmiński oparty został na rycie rzymskim, jak to nakazał papież Paweł V, uwzględniał jednakże również tradycje miejscowe, jak użycie języka ludowego, śpiew pieśni kościelnych, notację muzyczną tych pieśni, sprawowanie sakramentów świętych, a nawet obrzędy pogrzebu. Udane połączenie tego, co rodzime i znane z treściami i formą narzucaną przez Kościół stanowiło o sukcesie Rytuału warmińskiego, toteż stał się on wzorem dla rytuałów wydawanych przez następnych biskupów Philippa Krementza i Maximiliana KalleraAndrzej Kopiczko, Rytuał warmiński biskupa Krzysztofa Andrzeja Jana Szembeka z 1733 roku [w:] Agendy i rytuały Diecezji Warmińskiej (1574—1939) pod red. ks.