Johan Carl Wilcke (ur. 6 września 1732 w Wismarze, zm. 18 kwietnia 1796 w Sztokholmie) – szwedzki fizyk eksperymentalny. Prowadził badania nad elektrycznością, ciepłem i magnetyzmem. Opracował pierwszy szereg tryboelektryczny, a w 1762 opisał zasadę wykorzystaną później w elektroforze. Prowadził również niezależne badania nad ciepłem utajonym.
Życiorys Jego ojciec Samuel Wilcke był duchownym. W 1739 został pastorem niemieckojęzycznej społeczności w Sztokholmie, gdzie Johan Carl uczęszczał do niemieckiej szkoły. Początkowo przygotowywał się do kariery duchownego, jednak podczas studiów zainteresował się przede wszystkim matematyką i fizyką.
Studiował m.in. na Uniwersytecie w Uppsali i Uniwersytecie w Rostocku. W rejestrze Uniwersytetu w Rostocku odnotowano jego immatrykulację w 1750. W Rostocku zetknął się z Franzem Aepinusem, z którym następnie współpracował w Berlinie przy badaniach nad elektrycznością. W 1757 przedstawił rozprawę De electricitatibus contrariis, dotyczącą przeciwnych rodzajów elektryzowania.
Po wyjeździe Aepinusa do Petersburga Wilcke powrócił do Szwecji i otrzymał stanowisko wykładowcy fizyki eksperymentalnej przy Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk. W 1770 stanowisko to przekształcono w profesurę.