Inne źródła z XIX wieku wskazują wieś jako miejsce wyrabiania potażu.
Około 1880 Ludwik Krzywicki określił wieś jako kurpiowską, położoną wśród piasków i wzgórz, od północy i wschodu otoczoną lasami wchodzącymi w skład straży leśnej Cieciory.
Od czasu założenia wsi wierni kościoła rzymskokatolickiego należeli do parafii w Myszyńcu. W maju 1838 wieś została od niej odłączona i przyłączona do parafii w Lipnikach.
W wyniku działań pierwszowojennych zniszczone zostało 74% zabudowań wsi.
Przynależność administracyjna I RP W czasach I Rzeczypospolitej wieś znajdowała się w granicach ziemi łomżyńskiej, podlegając pod starostwo niegrodowe łomżyńskie (leśnictwo łomżyńskie).
1795–1918 Po III rozbiorze (w okresie 1795–1807) wieś znajdowała się w powiecie łomżyńskim departamentu białostockiego Prus Nowowschodnich. Po utworzeniu Księstwa Warszawskiego znalazła się w granicach departamentu i powiatu łomżyńskiego. W latach 1816–1842 leżała w obrębie obwodu i powiatu łomżyńskiego województwa augustowskiego, a od 1837 w obwodzie i powiecie łomżyńskim guberni augustowskiej.