Henryk Możdżyński (ur. 12 listopada 1914 w WarszawieHenryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski, Od Adamczaka do Zasłony. Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego. Mężczyźni, wyd. Komisja Statystyczna PZLA, Warszawa 2004, s. 66, zm. 25 maja 1945 w Dachau) – polski lekkoatleta chodziarz, uczestnik powstania warszawskiego.
Kariera sportowa W 1937 r. zajął 3. miejsce w mistrzostwach Warszawy na dystansie 22 km (pętla Paluch–pl. Unii Lubelskiej). W 1938 r. zajął 2. miejsce podczas mistrzostw Polski seniorów w chodzie na 50 km w Krakowie, przegrywając jedynie z Marianem Śliwińskim.
W trakcie swojej kariery sportowej należał do klubów Strzelec Warszawa (1932–1938) i Polonia Warszawa (1938).
Życiorys Miał czwórkę rodzeństwa, dwie siostry: Halinę Serafinowicz i Romanę oraz dwóch braci: Dominika i Tadeusza – pięściarza i lekkoatletę. Należał do Związku Strzeleckiego, oddziału im. płk. Lisa-Kuli. Z zawodu ślusarz mechanik.
Brał udział w powstaniu warszawskim. Walczył na Woli i w Starym Mieście w szeregach II Obwodu „Żywiciel” (Żoliborz) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej, w zgrupowaniu „Żyrafa”, w samodzielnej kompanii „Kmicic” pod dowództwem Aleksandra Zamojskiego ps. „Kmicic”, w plutonie 240. Nosił pseudonimy „Lotny”, „Skoczek” i „Polak”. W czasie walk odniósł rany.