Były to grupy wysokogórskie (Hochgebirgs). Cztery takie bataliony utworzono między lipcem 1942 a listopadem 1943 roku. Jednak sytuacja militarna wkrótce uczyniła je zbędnymi i zostały one rozwiązane oraz wchłonięte do standardowych formacji górskich.

Wojska pancerne

Dywizje pancerne były główną siłą uderzeniową armii niemieckiej podczas II wojny światowej. Na początku wojny istniało tylko pięć takich dywizji, ale do 1940 roku ich liczba wzrosła do dziesięciu, a do zakończenia wojny do 27. Początkowo dywizje pancerne armii projektowano z dwoma pełnymi pułkami czołgów, składającymi się z ok. 400 pojazdów, a także z mniejszego kontyngentu piechoty i jednostek wsparcia. Jednak większość z maszyn stanowiły czołgi lekkie, głównie PzKpfw I i II, które były zasadniczo pojazdami opancerzonymi wyposażonymi w karabiny maszynowe lub działka małego kalibru. Niektóre dywizje posiadały również zdobyczne czechosłowackie czołgi LT vz. 35 i LT vz. 38 oraz ograniczoną liczbę cięższych pojazdów.