Na przełomie XIX i XX wieku stan kościoła pogarszał się – w 1896 roku zawalił się dach nad prezbiterium, a w 1903 i 1904 kawałki murów spadły na ulicę. W latach 1910–1911 świątynię wyremontowano dzięki datkom parafian.
Kościół spłonął wskutek działań wojennych w 1945 roku. Zniszczone zostało wyposażenie wnętrza, przetrwał jedynie ołtarz główny, który wcześniej obmurowano. W 1947 rada miejska podjęła decyzję o odbudowie kościoła, 1 czerwca 1955 konsekrowano wciąż nieukończoną świątynię. Prace budowlane trwały do 1988 roku, zakończono je symbolicznie 19 czerwca 1988 montażem hełmu wieży.
Architektura i wyposażenie Świątynia późnogotycka, trójnawowa, o układzie halowym, pozbawiona transeptu. Długość kościoła jest trzykrotnie dłuższa od jego szerokości, a szerokość jest równa wysokości w nawie głównej. 55-metrową wieżę przykrywa barokowy hełm.