Sukces jego misji utorowania drogi kanadyjskiej 4 Dywizji Pancernej i siania chaosu wśród sił wroga był zasługą jego „błyskotliwego dowództwa wojskowego i chłodnej, wyrachowanej odwagi” oraz „jednego aktu odwagi”, który „wyparł wroga z silnie obsadzonej, kluczowej wioski, tym samym przełamując skorupę obrony wroga w całym sektorze”. Jednak zgodnie ze standardową praktyką tamtych czasów, odznaczenie zostało obniżone do niższego stopnia, a Mayne otrzymał zamiast Krzyża Wiktorii trzecie okucie do DSO (czyli czwarte nadanie DSO).
Gen. mjr Robert Laycock, powojenny szef Operacji Połączonych i były dowódca Special Service Brigade, napisał:
Znajomi Mayne’a wielokrotnie krytykowali nieprzyznanie mu Krzyża Wiktorii. Sprawa osiągnęła punkt kulminacyjny na początku XXI wieku, gdy po publicznej dyskusji kwestia pośmiertnego odznaczenia trafiła do brytyjskiego parlamentu. W czerwcu 2005 roku do Izby Gmin wpłynął wniosek o wczesne głosowanie, poparty przez ponad 100 posłów, stwierdzający, że: