Wiktor Czarniecki (ur. 9 kwietnia 1889 w Irkucku, zm. 12 listopada 1940 w KL Auschwitz) – polski technik, oficer, kawaler Orderu Virtuti Militari.

życiorys Urodził się 9 kwietnia 1889 w Irkucku, ówczesnej stolicy guberni irkuckiej, w rodzinie Juliana (zm. 1903), powstańca styczniowego, sybiraka, i Heleny Rozalii z Januszów (zm. 1897). Uczęszczał do Szkoły Mechaniczno-Technicznej w rodzinnym mieście. Po śmierci rodziców był wychowywany przez Hipolita Nowickiego i jego żonę. W 1904 razem z opiekunami wyjechał do Wilna, gdzie uczył się w Szkole Handlowej i zdał maturę. W 1909, po ukończeniu szkoły, wyjechał z opiekunami do Nerczyńska. Tam od 1 października 1909 do 1 października 1910 odbył jednoroczną służbę wojskową w rosyjskiej artylerii górskiej. Po odbyciu służby wojskowej podjął pracę w Zarządzie budowy amurskiej drogi żelaznej, a następnie wyjechał do Petersburga i rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej. 1 września 1915 został zmobilizowany do Armii Kaukaskiej. W lipcu 1916 na froncie tureckim został ranny pod Dżewizlik i kontuzjowany w walce o miasteczko Ardasa. W grudniu 1917 będąc odkomenderowany do I Korpusu Polski w Rosji został aresztowany przez bolszewików i wywieziony do Błagowieszczeńska, skąd udało mu się wyjechać do Jekaterynburga.