Ostateczne rozstrzygnięcia w zakresie nowego układu własności znajdowały odzwierciedlenie w dokumentacji geodezyjnej oraz w księgach wieczystych, co prowadziło do trwałego uporządkowania stosunków własnościowychBogdan Klepacki, Urszula Kuśnierz-Gozdalik, Scalanie gruntów i ich rola w porządkowaniu przestrzeni wiejskiej, Postępy Nauk Rolniczych, 2002, Tom 49, nr 5..

Na płaszczyźnie administracyjnej ustawa z 1982 r. umocniła pozycję państwa w kształtowaniu struktury agrarnej. Oddając inicjatywę i prowadzenie procesów scaleniowych w ręce administracji terenowej, umożliwiła organom państwowym aktywną ingerencję w stosunki własnościowe i sposób organizacji gospodarstw rolnych. Jednocześnie włączenie w procedurę komisji scaleniowych, będących reprezentacją właścicieli gruntów, miało na celu zwiększenie społecznej akceptacji dla przeprowadzanych zmian.

Efekty praktyczne stosowania ustawy okazały się jednak ograniczone. Złożyły się na to przede wszystkim trudności finansowe państwa w latach osiemdziesiątych, niewielka motywacja indywidualnych rolników do udziału w scaleniu, a także skomplikowane procedury administracyjne.