W 1968 uzyskała stopień doktora nauk przyrodniczych, a w 1979 habilitację na podstawie rozprawy Rejonizacja hydrogeologiczna Karpat fliszowych oraz Hydrogeologia Podhala. W 1991 otrzymała tytuł profesora nauk przyrodniczych nadany przez prezydenta Lecha Wałęsę.

Działalność naukowa Specjalizowała się w hydrogeologii Karpat, Tatr i Podhala. Prowadziła wieloletnie badania terenowe, m.in. sieć stacjonarnych obserwacji hydrologicznych i hydrogeologicznych w Tatrzańskim Parku Narodowym. Była to sieć wodowskazów kontrolujących reżim hydrogeologiczny i hydrologiczny wszystkich wywierzysk i potoków tatrzańskich. W celu umożliwienia szczegółowych badań terenowych, zwłaszcza monitoringowych, zorganizowała — przy poparciu Dyrekcji Tatrzańskiego Parku Narodowego — stację badawczą oraz laboratorium na Łysej Polanie, działające przez ponad 20 lat. Wyniki badań pozwoliły na stwierdzenie, że tak różne pod względem geologicznym Tatry, Podhale i Pieniny stanowią jedną jednostkę hydrogeologiczną.

Jest autorką i współautorką licznych opracowań, m.in.